Μπήκα στο διαμέρισμα λίγο μετά τις 9:30 το βράδυ. Η πόρτα άνοιξε και εκεί ήταν ο Chris – ίδιο ήρεμο χαμόγελο, ίδιο ζεστό βλέμμα που σε κοιτάζει χωρίς να βιάζεται. «Καλώς ήρθες, Άλεξ» είπε χαμηλόφωνα, με εκείνη τη φωνή που αμέσως σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Με οδήγησε μέσα. Ο διάδρομος ήταν φωτεινός και καθαρός, το δωμάτιο μασάζ έμοιαζε ακριβώς όπως το θυμόμουν: απαλό λευκό φως, σεντόνια άσπρα και τεντωμένα, πετσέτες διπλωμένες με τάξη, η ελαφριά μυρωδιά ελαίου και φρεσκοπλυμένου βαμβακιού.
Μου πρόσφερε κρύο νερό με λεμόνι. «Ό,τι θες να κρατήσεις, κράτα το. Ό,τι θες να βγάλεις, βγάλ’ το. Θα σε σκεπάσω καλά με την κουβέρτα όσο είσαι μπρούμυτα. Όταν είσαι έτοιμος, ξάπλωσε και φώναξέ με.»
Έμεινα μόνος. Έβγαλα τα ρούχα μου αργά. Αυτή τη φορά δεν κράτησα τίποτα. Ξάπλωσα μπρούμυτα, το κεφάλι μου βολεύτηκε στην τρύπα του μαξιλαριού και η ζεστή κουβέρτα με τύλιξε αμέσως σαν βαριά αγκαλιά. «Chris…» είπα ήσυχα.
Ήρθε αμέσως.
Πρώτα 30 λεπτά – προθέρμανση πάνω από την κουβέρτα
Άρχισε από τους ώμους και την πλάτη με μεγάλες, αργές, βαθιές κινήσεις. Τα χέρια του ήταν ζεστά και σταθερά. Στα σημεία που είχα ένταση (ιδίως στη μέση και τους τραπεζοειδείς) πίεζε ακριβώς όσο έπρεπε, μέχρι να νιώσω τους μύες να λιώνουν. Κατέβηκε στους μηρούς, στις γάμπες, στις πατούσες. Κάθε τόσο γύριζε πίσω στον αυχένα και στους ώμους, σαν να με ξανασυνέδεε με το σώμα μου. Ήμουν ήδη βαθιά χαλαρός, αλλά κάτι μέσα μου άρχισε να ζεσταίνεται διαφορετικά.
Επόμενα 30 λεπτά – ανάσκελα
«Γύρνα όταν είσαι έτοιμος.»
Γύρισα. Η κουβέρτα με σκέπαζε από τη μέση και κάτω, αλλά άφηνε εκτεθειμένους ώμους, στήθος και πόδια. Άρχισε από το κεφάλι και τον αυχένα, μετά τα χέρια μου μέχρι τις άκρες των δαχτύλων. Στο στήθος η παλάμη του έμεινε λίγο πάνω από την καρδιά μου. Κατέβηκε στην κοιλιά με αργές κυκλικές κινήσεις. Στα πόδια έφτασε ψηλά στους προσαγωγούς, γλιστρώντας απαλά στην εσωτερική πλευρά των μηρών, πολύ κοντά αλλά χωρίς να αγγίζει ακόμα τα γεννητικά.
Η ανάσα μου άρχισε να αλλάζει. Ένιωθα τον εαυτό μου να σκληραίνει κάτω από την κουβέρτα. Δεν μπορούσα να το κρύψω.
Μετά από λίγο η κουβέρτα τραβήχτηκε απαλά προς τα κάτω. Ο πούτσος μου ήταν ήδη όρθιος, σκληρός, με την κεφαλή γυαλιστερή από τις πρώτες σταγόνες. Ο Chris δεν σχολίασε. Απλώς άπλωσε ζεστό λάδι με τα δύο του χέρια – πρώτα στους μηρούς, μετά απαλά στα αρχίδια και τέλος γύρω από τον κορμό.
Άρχισε αργά.
Μια παλάμη ακουμπημένη στη βάση, ζεστή και σταθερή. Τα δάχτυλα του άλλου χεριού άρχισαν να γλιστρούν απαλά πάνω-κάτω, με αργό ρυθμό. Κάθε φορά που ανέβαινε, ο αντίχειρας περνούσε από κάτω από την κεφαλή, μαζεύοντας την προεκσπερμάτιση και απλώνοντάς την. Ο ρυθμός ήταν ακριβώς όπως έπρεπε – ούτε πολύ γρήγορος, ούτε πολύ αργός. Ένιωθα κάθε εκατοστό του δέρματος να ζωντανεύει.
Σταδιακά αύξησε την ταχύτητα και την πίεση. Το χέρι του γινόταν πιο σφιχτό, οι κινήσεις πιο βαθιές, από τη ρίζα μέχρι την κεφαλή. Με το άλλο χέρι έπαιζε απαλά τα αρχίδια – τα ζύγιζε, τα τραβούσε ελαφρά προς τα κάτω, τα έσφιγγε ρυθμικά. Κάθε τόσο ένα δάχτυλο πίεζε απαλά το περίνεο, στέλνοντας βαθιά κύματα ευχαρίστησης.
Έκανε edging δύο-τρεις φορές.
Κάθε φορά που ένιωθε ότι πλησίαζα, σταματούσε εντελώς, κρατώντας το χέρι ακίνητο ή απομακρύνοντάς το για λίγα δευτερόλεπτα. Ο πούτσος μου παλλόταν μόνος του στον αέρα, στάζοντας, ικετεύοντας. Δεν μιλούσε πολύ. Μόνο μια φορά ψιθύρισε: «Ακόμα όχι… άσε το να χτίζεται.»
Όταν δεν άντεχα άλλο, όταν άρχισα να παρακαλάω με κοφτή ανάσα «σε παρακαλώ… Chris… δεν αντέχω άλλο…», τότε μόνο επιτάχυνε.
Το χέρι του έγινε γρήγορο, σφιχτό, υγρό. Οι κινήσεις βαθιές και σταθερές. Το άλλο χέρι συνέχισε να πιέζει ρυθμικά το περίνεο και να σφίγγει τα αρχίδια. Ένιωθα το σπέρμα να ανεβαίνει σαν κύμα που δεν μπορούσε πια να συγκρατηθεί.
«Έλα… άφησέ το…» είπε χαμηλά.
Και τότε εκρήγνυμαι.
Ο πρώτος πίδακας βγήκε με δύναμη, πιτσιλιά στο στήθος μου. Μετά ο δεύτερος, ο τρίτος – δυνατά, πηχτά, μακριά κύματα. Ο πούτσος μου σπαρταρούσε μέσα στο χέρι του, ενώ εκείνος συνέχιζε να γλιστράει ασταμάτητα, υγρός και θορυβώδης, μέχρι να βγάλει και την τελευταία σταγόνα. Το σώμα μου τρανταζόταν, τα βογκητά μου γέμισαν το δωμάτιο, τα δάχτυλα των ποδιών μου κουλουριάστηκαν από την ένταση.
Δεν σταμάτησε απότομα. Συνέχισε αργά, απαλά, πιέζοντας ελαφρά τη βάση για να βγουν και οι τελευταίες σταγόνες. Ο πούτσος μου παλλόταν ακόμα, υπερ-ευαίσθητος, κάθε μικρό άγγιγμα έστελνε ρίγη.
Με σκέπασε ξανά με την κουβέρτα, ζεστά και απαλά. Έμεινα εκεί λαχανιασμένος, τρέμοντας ελαφρά, με το σπέρμα να κρυώνει αργά στο στήθος και την κοιλιά μου.
Δεν είπε τίποτα. Δεν χρειαζόταν.
Μόνο το ήρεμο χαμόγελό του και το ζεστό του χέρι που έμεινε λίγο ακόμα ακουμπισμένο πάνω μου.
Και ήξερα ότι θα ξαναπάω. Σύντομα.
https://www.facebook.com/share/1B5EYAdubD/
