Ειμουν γεμάτος στρες από δουλειά που με είχε σπάσει εδώ και μήνες, ώρες μπροστά σε οθόνη, πλάτη σαν πέτρα, ώμοι σφιγμένοι. Δεν είχα ιδέα από μασάζ, αλλά είχα ακούσει ότι κάνει θαύματα. Του έστειλα μήνυμα: «Θέλω πλήρη χαλάρωση, από κεφάλι μέχρι δάχτυλα ποδιών, χωρίς βιασύνη. Είμαι τελείως αρχάριος.» Μου απάντησε ήρεμα, επαγγελματικά, μου έδωσε ώρα.
Φτάνω, ο χώρος ίδιος: ζεστός, μυρωδιά λάδια λεβάντας και πορτοκάλι, χαμηλό φως, απαλή μουσική. Με υποδέχεται με εκείνο το σταθερό χαμόγελο και τη σταθερή χειραψία. «Άφησε τα ρούχα σου εδώ, γδύσου όπως νιώθεις άνετα, ξάπλωσε μπρούμυτα όταν είσαι έτοιμος.» Βγαίνει έξω ευγενικά.
Γδύθηκα εντελώς – σκέφτηκα «άσε, θα το κάνω σωστά». Ξάπλωσα μπρούμυτα, τράβηξα το σεντόνι λίγο πάνω από τους γλουτούς. Μπαίνει, ζεσταίνει τα χέρια του, ρίχνει ζεστό λάδι και αρχίζει.
Πρώτα 10 λεπτά ήμουν σφιγμένος σαν ξύλο. Το μυαλό μου έτρεχε: «Τι κάνω εδώ ρε; Θα ντραπώ, θα γίνει άβολο». Αλλά μετά… οι ώμοι. Μακριές, βαθιές πιέσεις, σαν να έβγαζε πέτρες από μέσα μου. Ο αυχένας λύθηκε, το κεφάλι μου έγινε ελαφρύ. Πλάτη, σπονδυλική στήλη, γλουτοί – δούλευε πάνω από την πετσέτα με όλη την παλάμη, αργά, κυκλικά, βαθιά. Δεν ήταν τίποτα περίεργο, απλά εξαιρετική τεχνική. Όταν κατέβηκε στις γάμπες και πάτησε τα πέλματα με τους αντίχειρες, ορκίζομαι ένιωσα ρεύμα ευχαρίστησης να ανεβαίνει μέχρι την κορυφή του κεφαλιού μου.
Στα 35 λεπτά περίπου με γυρίζει ανάσκελα. Εκεί άρχισε το πράγμα. Η χαλάρωση είχε φτάσει τόσο βαθιά που το αίμα κατέβηκε κατευθείαν κάτω. Σκληραίνω αργά αλλά σταθερά, χωρίς να το αγγίξει κανείς. Στην αρχή προσπάθησα να το αγνοήσω, να σκεφτώ άλλα πράγματα, αλλά όσο έκανε αργές κινήσεις στο στήθος, στην κοιλιά, στους μηρούς… το πράγμα στεκόταν όρθιο, βαρύ, γεμάτο, με εκείνη την παλλόμενη αίσθηση που δεν λέει να ηρεμήσει. Ένιωθα τα αρχίδια μου σφιγμένα, σχεδόν πονεμένα από την ένταση.
Δεν άντεξα την ντροπή. Γύρισα το κεφάλι λίγο και ψιθύρισα, με φωνή που έτρεμε:
«Chris… συγγνώμη ρε φίλε, ντρέπομαι πάρα πολύ… ξύπνησε μόνο του και δεν πέφτει καθόλου.»
Με κοιτάζει με εκείνο το ζεστό, ήρεμο χαμόγελο – όχι λάγνο, όχι αμήχανο, σαν να το έχει δει χίλιες φορές – και μου λέει χαμηλόφωνα:
«Εντελώς φυσιολογικό. Το σώμα σου είναι τόσο χαλαρό που απελευθερώνει τα πάντα. Μην το πολυσκέφτεσαι. Αναπνέε βαθιά, άφησέ το.»
Συνεχίζει κανονικά: χέρια, στήθος, κοιλιά. Αλλά η στύση έμενε εκεί, σκληρή σαν πέτρα, η κεφαλή γυαλιστερή από το λάδι που είχε πέσει λίγο παραπάνω. Ένιωθα ότι θα σκάσω.
Πήρα βαθιά ανάσα και του λέω στα ίσια, με κόκκινα μάγουλα:
«Chris… αν μπορείς να με βοηθήσεις να χαλαρώσω και εκεί… να απελευθερωθώ… είμαι ΟΚ με ό,τι χρειαστεί.»
Μου χαμογελάει πάλι ήρεμα και λέει:
«Δεν χρειάζεται έξτρα. Το κάνω μόνο όταν το ζητάει ο πελάτης. Είναι μέρος της πλήρους χαλάρωσης – το τελευταίο κομμάτι που είχε μείνει κολλημένο.»
Παίρνει λίγο ακόμα ζεστό λάδι στην παλάμη του, το απλώνει απαλά γύρω από τη βάση. Το χέρι του είναι ζεστό, δυνατό αλλά τρυφερό. Αρχίζει πολύ αργά: μακριές, ολισθηρές κινήσεις από κάτω προς τα πάνω, σφίγγοντας ελαφρά γύρω από τον σωλήνα, σαν να έβγαζε όλη την ένταση που είχε μαζευτεί. Ο αντίχειρας του περνάει απαλά πάνω από την κεφαλή σε κάθε ανεβοκατέβασμα, κάνοντας μικρούς κύκλους εκεί που είμαι πιο ευαίσθητος. Με το άλλο χέρι, ελαφρές, ζυμωτικές κινήσεις στα αρχίδια – όχι δυνατά, απλά αρκετά για να νιώθω ότι όλο το σύστημα χαλαρώνει.
Δεν βιάζεται καθόλου. Ρυθμός αργός, σταθερός, σχεδόν υπνωτικός. Το λάδι κάνει τα πάντα γλιστερό, ζεστό, υγρό. Νιώθω κάθε φλέβα μου να πάλλεται μέσα στην παλάμη του. Σε κάποια στιγμή αυξάνει ελάχιστα την ταχύτητα, σφίγγει λίγο πιο πολύ στη βάση και μετά χαλαρώνει στην κεφαλή – ακριβώς όπως χρειαζόμουν. Το σώμα μου τρέμει ελαφρά, η αναπνοή μου γίνεται πιο βαθιά, πιο γρήγορη. Δεν μιλάμε καθόλου. Μόνο η ανάσα μου και το απαλό ήχο του λαδιού.
Σε 4-5 λεπτά νιώθω ότι έρχεται – δυνατό, βαθύ, σαν κύμα που ξεκινάει από τα αρχίδια και ανεβαίνει. Σφίγγω τα δάχτυλα στα σεντόνια, το σώμα μου καμπυλώνει ελαφρά και τελειώνω… δυνατά, παλλόμενα, με μεγάλες, ζεστές εκρήξεις που έφταναν μέχρι το στήθος μου. Δεν σταμάτησε απότομα – συνέχισε αργά, μαλακά, σαν να έβγαζε και την τελευταία σταγόνα έντασης, μέχρι που ηρέμησα τελείως.
Με άφησε να αναπνεύσω για λίγο, σκούπισε απαλά με ζεστή πετσέτα, έφτιαξε το σεντόνι, και έκανε ακόμα 2-3 λεπτά ελαφρύ μασάζ στα πόδια για να κλείσει όμορφα την όλη εμπειρία.
Όταν σηκώθηκα, ένιωθα σαν νέος άνθρωπος. Σώμα μαλακό σαν βούτυρο, μυαλό κενό και ήρεμο, σαν να είχα κοιμηθεί 10 ώρες. Καθώς έφευγα, μου λέει με το ίδιο ήρεμο βλέμμα:
«Ελπίζω να σε βοήθησα να φύγεις τελείως χαλαρωμένος.»
Εγώ μόνο: «Chris… δεν έχω λόγια. Ευχαριστώ πραγματικά.»
Βγήκα έξω σαν να πετούσα. Η ντροπή της αρχής είχε γίνει καθαρή, τεράστια ανακούφιση. Κανένα δράμα, καμία άβολη ματιά. Απλά ένας επαγγελματίας που ξέρει ακριβώς πώς δουλεύει το αντρικό σώμα όταν επιτέλους αφεθεί.
Αν είσαι στη θέση μου και διστάζεις… ναι, θα ντραπείς τα πρώτα λεπτά. Μετά όμως καταλαβαίνεις ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Ο Chris το χειρίζεται με τέτοια ηρεμία που νιώθεις ασφαλής. Κάν’ το, ρε φίλε. Θα βγεις αναγεννημένος.
(Και ναι, εκείνο το ήρεμο, ζεστό χαμόγελο που σου δίνει όταν το πιάνει… ακριβώς αυτό που φαντάζεσαι.)
Μην το σκέφτεσαι άλλο. Πήγαινε. Θα με ευχαριστείς μετά.
Chris
https://www.facebook.com/share/187FpDm36Z/
