Ρε φίλε, θα σου πω ακριβώς πώς έγινε εκείνη τη μέρα, χωρίς μαλακίες, χωρίς γλυκανάλατα – με όλα τα νεύρα, την ντροπή και την τεράστια ανακούφιση που μπλέκονταν μέσα μου.
Είχα στείλει μήνυμα στον Chris δύο μέρες νωρίτερα: «Είμαι τελείως αρχάριος, θέλω πλήρη χαλάρωση σε όλο το σώμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, χωρίς βιασύνη.» Μου απάντησε πολύ άνετα και επαγγελματικά, μου έδωσε ώρα και διεύθυνση. Τίποτα περίεργο, καμία πίεση.
Φτάνω εκεί, ωραίος χώρος, ζεστός, χαμηλός φωτισμός, μυρίζει υπέροχα από τα λάδια, χαλαρή μουσική στο βάθος. Με χαιρετάει με σταθερή χειραψία, πολύ ήρεμος, και μου λέει: «Άφησε τα πράγματά σου εδώ, γδύσου όσο θες, ξάπλωσε μπρούμυτα όταν είσαι έτοιμος.» Και βγαίνει έξω για να μην στέκομαι σαν χαζός.
Γδύθηκα εντελώς γιατί σκέφτηκα «Γαμώτο, αν το κάνω, θα το κάνω σωστά.» Ξάπλωσα μπρούμυτα, κεφάλι στην τρύπα, τράβηξα το σεντόνι μέχρι τη μέση. Ξαναμπαίνει, ζεσταίνει τα χέρια του, ρίχνει ζεστό λάδι και ξεκινάει.
Ρε φίλε, τα πρώτα 5-7 λεπτά ήμουν τσιτωμένος σαν σανίδα. Σκεφτόμουν συνέχεια ότι θα νιώθω άβολα όλη την ώρα, «Τι στον πούτσο κάνω εδώ;». Αλλά μετά οι ώμοι και ο αυχένας… λιώσανε. Το κεφάλι μου ένιωθα δέκα κιλά πιο ελαφρύ. Συνέχισε στη πλάτη – μακριές, αργές κινήσεις, σαν να έβγαζε πέντε χρόνια στρες από μέσα μου. Όταν έφτασε στους γλουτούς, είχα ήδη αρχίσει να χαλαρώνω κανονικά. Τίποτα περίεργο, απλά δούλευε πάνω από την πετσέτα με όλη την παλάμη, πολύ αργά, πολύ βαθιά χαλάρωση. Γάμπες και πέλματα… όταν πάτησε τις πατούσες, ορκίζομαι λίγο έλειψε να λιποθυμήσω από την απόλαυση. Δεν ήξερα ότι μπορείς να νιώθεις τόσο καλά εκεί.
Περίπου στα 30 λεπτά, με γυρνάει ανάσκελα. Εκεί άρχισα να σκληραίνω – ήδη από τη δουλειά στο κεφάλι και τα πόδια. Στην αρχή σκέφτηκα «Θα πέσει», αλλά όσο συνέχιζε με αυτές τις αργές, βαθιές κινήσεις στον αυχένα, τους κροτάφους, την κοιλιά… το πράγμα δεν έλεγε να ηρεμήσει. Σκληραίνει για τα καλά, από αυτά τα βαριά, γεμάτα αίμα που νιώθεις ότι θα σπάσει. Ξύπνησε μόνο του, χωρίς να το αγγίξει κανείς.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα άλλο την αμηχανία. Ένιωθα σαν μαλάκας που δεν μπορεί να ελέγξει το ίδιο του το σώμα. Γύρισα λίγο το κεφάλι και ψιθύρισα, με κόκκινο πρόσωπο:
«Chris… συγγνώμη ρε φίλε, ντρέπομαι πάρα πολύ… ξύπνησε το εργαλείο και δεν λέει να ηρεμήσει.»
Με κοιτάει, χαμογελάει ζεστά – όχι λάγνα, όχι κοροϊδευτικά, απλά σαν να το περίμενε – και μου λέει πολύ ήρεμα:
«Μην ανησυχείς καθόλου, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Είναι σαν το πρωινό ξύπνημα με στύση επειδή είσαι τελείως χαλαρωμένος. Το σώμα σου απλά κάνει τη δουλειά του. Συνέχισε να αναπνέεις βαθιά, άφησέ το να υπάρχει.»
Και συνεχίζει σαν να μην τρέχει τίποτα. Χέρια, στήθος, κοιλιά, μηροί… αλλά ρε φίλε, η στύση δεν έπεφτε ούτε λίγο. Ήταν τόσο έντονη που ένιωθα πόνο στα αρχίδια, σαν να ήθελε να εκραγεί. Δεν άντεχα άλλο, ένιωθα ότι θα σπάσω αν δεν γίνει κάτι.
Πήρα βαθιά ανάσα και του λέω, ευγενικά αλλά στα ίσια:
«Chris… αν υπάρχει κάποιος τρόπος να χαλαρώσω και εκεί κάτω, να απελευθερωθώ λίγο… είμαι πρόθυμος να πληρώσω έξτρα, ό,τι χρειάζεται.»
Με κοιτάει πάλι με το ίδιο ήρεμο χαμόγελο και λέει:
«Δεν χρειάζεται έξτρα χρέωση. Το κάνω μόνο αν το ζητήσει ο πελάτης, ποτέ δεν το προτείνω πρώτος. Είναι μέρος του μασάζ – σαν το κερασάκι στην τούρτα, για να φύγεις τελείως χαλαρωμένος.»
Και μετά… χωρίς δράματα, χωρίς φασαρία, παίρνει λίγο ακόμα λάδι, βάζει το χέρι του εκεί απαλά και ξεκινάει αργά και ρυθμικά, ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Δεν ήταν βιαστικό, δεν ήταν πορνό – ήταν απλά η φυσική συνέχεια της χαλάρωσης, τώρα στο τελευταίο σημείο που είχε κολλήσει. Σε 3-4 λεπτά τέλειωσα δυνατά, χωρίς να χρειαστούν επιπλέον λόγια. Με άφησε να ηρεμήσω, έφτιαξε σωστά την πετσέτα, έκανε άλλα 1-2 λεπτά στα πόδια για να κλείσει όμορφα, και μετά με άφησε να «ξυπνήσω».
Όταν τελείωσε, ένιωθα σαν να είχα κάνει σεξ και διαλογισμό 12 ωρών μαζί. Σώμα ζεστό, μαλακό, χωρίς ίχνος έντασης. Μυαλό καθαρό σαν να είχα κοιμηθεί μέρες. Καθώς έφευγα, μου λέει:
«Ελπίζω να σε βοήθησα να χαλαρώσεις πλήρως.»
Εγώ απλά: «Ρε φίλε, δεν έχω λόγια. Ευχαριστώ.»
Βγήκα από εκεί σαν να μην πατούσα στη γη. Η ντροπή της αρχής είχε γίνει καθαρή ανακούφιση. Ποτέ καμία άβολη ματιά, ποτέ κρίση. Απλά ένας επαγγελματίας που ξέρει ότι το σώμα κάνει αυτά όταν επιτέλους αφεθεί.
Αν είσαι στη θέση μου και αναρωτιέσαι αν θα ντραπείς… ναι, ίσως τα πρώτα λίγα λεπτά. Αλλά μετά καταλαβαίνεις ότι είναι φυσιολογικό και ο Chris το έχει δει χίλιες φορές. Κάν’ το, άφησέ το να γίνει. Θα βγεις σαν αναγεννημένος.
(Για να πιάσεις το vibe – ήρεμο, ζεστό, χωρίς βιασύνη…)
Και αυτό είναι περίπου το χαμόγελο / η ήρεμη ματιά που σου δίνει όταν το πιάνει:
Μην το σκέφτεσαι παραπάνω, ρε φίλε. Πήγαινε και απόλαυσέ το. Θα με ευχαριστείς μετά.
Chris
