Ο Sergei έφτασε ακριβώς στην ώρα του, όπως είχε πει στο μήνυμα. Ψηλός, γύρω στα 38-40, με σκούρο κοστούμι που φαινόταν να το είχε βγάλει βιαστικά από τη δουλειά, μαλλιά ελαφρώς ανακατεμένα και ένα χαμόγελο που έλεγε «χρειάζομαι πραγματικά να σβήσω για λίγο». Μιλούσε ήρεμα, με ελαφριά ξένη προφορά — Ρώσος ή Ουκρανός, δεν ρώτησα ποτέ.
Τον οδήγησα στο δωμάτιο. Άναψα μόνο το απαλό μπλέ φως, άφησα να παίζει χαμηλά ambient με ήχους βροχής και μακρινού κύματος. Του εξήγησα τα βασικά: «Θα ξαπλώσεις μπρούμυτα, θα σε σκεπάσω, θα δουλέψω αργά και βαθιά όπου χρειάζεται. Αν πονάς κάπου δυνατά, πες το αμέσως.»
Επέλεξε Perrier, ήπιε δυο μεγάλες γουλιές και μπήκε κάτω από την κουβέρτα.
Ξεκίνησα από τον αυχένα. Ζεστά χέρια, πολύ αργή πίεση με τις παλάμες, αφήνοντας τα δάχτυλα να γλιστρήσουν προς τους τραπέζιους. Ένιωσα αμέσως πόσο σφιγμένος ήταν — οι μύες σαν πέτρα. Πίεσα βαθιά στους ρομβοειδείς, κράτησα για 8-10 δευτερόλεπτα σε κάθε σημείο μέχρι να ακούσω το πρώτο «αααχ…» με ανακούφιση. Κατέβηκα στη ραχοκοκαλιά με μακριές, κυματιστές κινήσεις fore-arm gliding, σαν να σιδερώνω το δέρμα του. Κάθε φορά που περνούσα πάνω από τα σημεία trigger στα οσφυϊκά, έβγαζε ένα βαθύ, αντρικό βογκητό που έμοιαζε περισσότερο με αναστεναγμό παρά με πόνο.
Έβγαλα την κουβέρτα από τη μέση και προς τα κάτω, άπλωσα ζεστό λάδι με άρωμα sandalwood-vanilla, δούλεψα τους γλουτούς με βαθιές κυκλικές κινήσεις, χωρίς να αγγίζω ακόμα την εσωτερική πλευρά των μηρών. Μετά ήρθαν τα hamstrings — τράβηγμα και πίεση με τους αγκώνες, αργά, μέχρι να νιώσω τους τένοντες να υποχωρούν. Τελείωσα το πίσω μέρος με μακριές effleurage από τους αστραγάλους μέχρι τον αυχένα, αφήνοντας το δέρμα του να ανατριχιάσει ελαφρά.
«Γύρνα ανάσκελα όποτε είσαι έτοιμος», του είπα ψιθυριστά.
Γύρισε. Τα μάτια του ήταν κλειστά, το πρόσωπο χαλαρό, αλλά η ανάσα του είχε αλλάξει ρυθμό — πιο βαθιά, πιο ακανόνιστη. Τον σκέπασα ξανά μέχρι τη μέση, άρχισα από τον αυχένα και τους τραπέζιους ξανά, κατέβηκα στο στήθος. Μεγάλες, αργές κινήσεις με τις παλάμες γύρω από τους θωρακικούς, χωρίς να αγγίζω τις ρώγες ακόμα. Μετά τα χέρια — από τους ώμους μέχρι τις άκρες των δαχτύλων, πιέζοντας κάθε δάχτυλο ξεχωριστά. Κεφάλι, κροτάφια, μαλλιά, απαλή πίεση στα αυτιά. Κοιλιά — αργές κυκλικές κινήσεις δεξιόστροφα, αφήνοντας τη ζεστασιά να απλωθεί.
Και μετά τα πόδια. Από τους μηρούς προς τα κάτω, βαθιά δουλειά στους τετρακέφαλους, μετά γάμπες, αστραγάλους, πέλματα. Διατάσεις — κράτημα του ποδιού ψηλά, αργό τράβηγμα προς το σώμα, αφήνοντας τον ισχίο να ανοίξει. Εκεί άκουσα το πρώτο «mmh… fuck…» ψιθυριστό, σχεδόν ασυνείδητο.
Όταν τελείωσα το μασάζ, ακούμπησα απαλά τις παλάμες μου στα μάτια του για λίγα δευτερόλεπτα, όπως κάνω πάντα για να «κλείσω» τη συνεδρία ενεργειακά.
«Τελείωσε η ώρα μας, Sergei. Πάρε τον χρόνο σου να σηκωθείς αργά», του είπα ήρεμα, ψιθυριστά.
Δεν περίμενε καθόλου. Με μια απότομη, σχεδόν νευρική κίνηση, σήκωσε το πάνω μέρος του κορμού του, τα μάτια του καρφωμένα πάνω μου με ένταση, και με έναν τρόπο προκλητικό – σαν να ήθελε να μου δείξει κάτι – κατέβασε μόνος του την κουβέρτα από πάνω του. Φάνηκε ξεκάθαρα: πλήρως σκληρός, παλλόμενος, η κεφαλή γυαλιστερή και υγρή από προεκσπερμάτιση. Το πρόσωπό του είχε μια έκφραση παράπονου, σαν να τον είχα αφήσει στα μισά, σαν να περίμενε κάτι που δεν ήρθε.
«Fuck… I got so fucking horny», είπε με φωνή βαριά, σχεδόν κατηγορηματική, κοιτάζοντάς με έντονα.
Εγώ έμεινα ήρεμος, χαμογέλασα ελαφρά – όχι ειρωνικά, αλλά επαγγελματικά – και του απάντησα αμέσως, με σταθερή, καθαρή φωνή:
«Sergei, δεν σου έκανα εκτόνωση από την αρχή γιατί δεν το ζήτησες πριν ξεκινήσουμε. Δεν προσθέτω ποτέ αυτόματα τέτοια πράγματα στο πρόγραμμα – μόνο αν μου το πεις ξεκάθαρα από πριν, ώστε να ξέρω τι ακριβώς θέλεις και να το εντάξω σωστά. Έτσι λειτουργώ: διακριτικά, επαγγελματικά και με απόλυτο σεβασμό στα όρια. Δεν υποθέτω, δεν προσφέρω αν δεν ζητηθεί. Γι' αυτό και τώρα είσαι τόσο φορτισμένος – το μασάζ ήταν βαθύ, χαλαρωτικό, αλλά χωρίς να περάσω σε ερωτικό επίπεδο από μόνος μου.»
Τον κοίταξα στα μάτια, χωρίς να αποστρέψω το βλέμμα, και συνέχισα πιο μαλακά:
«Αυτό το βρίσκω πολύ επαγγελματικό και διακριτικό – και νομίζω ότι το εκτιμάς κι εσύ. Δείχνει ότι σέβομαι τον χώρο σου, το σώμα σου και αυτό που πραγματικά ζητάς, όχι ότι υποθέτω ή πιέζω. Αν θες να χαλαρώσουμε κι εκεί τώρα, μπορούμε να το κάνουμε – αρκεί να μου πεις καθαρά ‘ναι’.»
Σταμάτησε για μια στιγμή. Το παράπονο στο πρόσωπό του μαλάκωσε αμέσως. Τα μάτια του άστραψαν με κατανόηση, και μετά με ευγνωμοσύνη. Ένα μικρό, σχεδόν ντροπαλό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του.
«You’re right… that’s exactly why I like coming here. Professional. Discreet. No assumptions. Yeah… please. Now.»
«Θέλεις να σε βοηθήσω να χαλαρώσεις κι εκεί;» ρώτησα ήρεμα.
«Ναι. Please. Τώρα.»
Ξάπλωσε ξανά, τα χέρια πίσω από το κεφάλι, τα πόδια ελαφρώς ανοιχτά. Άπλωσα κι άλλο ζεστό λάδι στις παλάμες μου, άρχισα με αργές, ολισθηρές κινήσεις περιμετρικά στη βάση, χωρίς να αγγίζω ακόμα το κορμό. Μετά πήρα τον άξονα με όλο το χέρι, σφίγγοντας ελαφρά, ανεβοκατεβαίνοντας πολύ αργά, σαν να τον γδύνω από την ένταση. Οι όρχεις του ήταν τραβηγμένοι ψηλά — τους πήρα στην παλάμη μου, τους έκανα απαλό μασάζ με τα δάχτυλα, ενώ με το άλλο χέρι συνέχιζα ρυθμικά.
Πέρασαν 8-9 λεπτά έτσι. Η αναπνοή του είχε γίνει βαριά, τα πόδια του άνοιγαν-ακούγανε, οι κοιλιακοί του σφίγγονταν.
Ξαφνικά πήρε το χέρι μου και το οδήγησε πιο χαμηλά, προς το περίνεο. Κατάλαβα. Πίεσα απαλά εκεί με δύο δάχτυλα, κυκλικά, ενώ συνέχιζα το χάιδεμα του πέους με το άλλο χέρι. Έβγαλε ένα βαθύ «aaaah god…», και μετά ψιθύρισε: «Mouth… please…»
Έσκυψα. Πρώτα ακούμπησα μόνο τη γλώσσα μου στην κάτω πλευρά της κεφαλής, αργά, σαν να γεύομαι. Μετά πήρα την κεφαλή ολόκληρη μέσα, κλείνοντας τα χείλη σφιχτά, και κατέβηκα αργά μέχρι εκεί που χωρούσε. Έμεινε ακίνητος για 2-3 δευτερόλεπτα, σαν να συνειδητοποιούσε το πόσο βαθιά τον είχα πάρει. Μετά άρχισε να κουνιέται — μικρές, ελεγχόμενες ωθήσεις. Εγώ ακολουθούσα τον ρυθμό του, με τη γλώσσα να πιέζει συνέχεια από κάτω, ενώ με το ένα χέρι συνέχιζα να πιέζω ρυθμικά το περίνεο και με το άλλο να χαϊδεύω απαλά τους όρχεις.
«Fuck… I’m close… don’t stop…» γρύλισε.
Επιτάχυνα ελαφρά, πιέζοντας πιο δυνατά με τα χείλη, αφήνοντας τη γλώσσα να γυρίζει γύρω από την κεφαλή σε κάθε ανεβοκατέβασμα. Ένιωσα το πέος του να φουσκώνει ακόμα περισσότερο, οι φλέβες να παλλονται. Ξαφνικά έπιασε τα μαλλιά μου — όχι βίαια, αλλά αποφασιστικά — και κράτησε το κεφάλι μου εκεί, βαθιά.
«Coming… fuck… take it…»
Η πρώτη ριπή ήρθε δυνατή, καυτή, γεμίζοντας το στόμα μου αμέσως. Συνέχισε να εκτοξεύεται — τρεις, τέσσερις, πέντε δυνατές σπασμωδικές συσπάσεις, ενώ το σώμα του έτρεμε ολόκληρο. Κατάπια χωρίς να αφήσω ούτε σταγόνα να πέσει, κρατώντας τον ακόμα μέσα μέχρι που οι σπασμοί κόπασαν. Μετά, αργά, τον άφησα να βγει, γλείφοντας απαλά την κεφαλή για να καθαρίσω τα τελευταία.
Έμεινε ξαπλωμένος, ανάσα βαριά, μάτια κλειστά, ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Τον άφησα έτσι για 10 λεπτά, κάνοντας ελαφρύ μασάζ στήθους και κεφαλιού, μέχρι να ηρεμήσει εντελώς.
Όταν σηκώθηκε για ντους, περπατούσε σαν να είχε λιώσει κάθε μυς. Στο σαλόνι, όταν του είπα το ποσό, έβγαλε διπλάσια χωρίς να το σκεφτεί.
«This was… unreal. Θα ξανάρθω σύντομα. Πολύ σύντομα.»
Αλλά εκείνη η στιγμή, όταν κατέβασε την κουβέρτα με παράπονο και μετά άκουσε την εξήγηση, ήταν η πιο σημαντική. Δεν ήταν μόνο για την εκτόνωση– ήταν για την εμπιστοσύνη. Και όταν έφυγε, με τα διπλά λεφτά στο χέρι και το χαμόγελο της απόλυτης χαλάρωσης, μου είπε χαμηλόφωνα:
«Thank you for being so… correct. It makes me feel safe. I’ll be back soon.»
Και ήξερα ότι θα ξανάρθει – όχι μόνο για το μασάζ, αλλά και για εκείνο το αίσθημα: ότι εδώ τα όρια είναι ξεκάθαρα, και όταν δίνονται, δίνονται με πλήρη συναίνεση.
⚠️ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ / DISCLAIMER ⚠️
Αγαπητοί φίλοι ,
Όλες οι ιστορίες που μοιράζομαι εδώ είναι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα, όμως:
→ Τα ονόματα
→ Τα επαγγέλματα
→ Οι ηλικίες
→ Οι λεπτομέρειες προσώπων & καταστάσεων
είναι **προϊόν μυθοπλασίας** και έχουν τροποποιηθεί/εφευρεθεί πλήρως, ώστε να μην θίγεται η ταυτότητα, η ιδιωτικότητα ή η εχεμύθεια οποιουδήποτε πραγματικού προσώπου.
Εγώ ο ίδιος, ο Chris, είμαι **ακριβώς** όπως με γνωρίζετε και όπως περιγράφομαι στις ιστορίες — εκεί δεν υπάρχει μυθοπλασία.
Σας ευχαριστώ που είστε εδώ, που διαβάζετε, που στηρίζετε.
Με εκτίμηση,
Chris
