Μπήκα στο διαμέρισμα λίγο μετά τις 9 το βράδυ. Η πόρτα άνοιξε και εκεί ήταν ο Chris – χαμόγελο ήρεμο, βλέμμα που σε κοιτάζει χωρίς να βιάζεται, σαν να σε περίμενε από ώρα. «Καλώς ήρθες» μου είπε χαμηλόφωνα, με μια ζεστασιά που με έκανε να νιώσω αμέσως λιγότερο εκτεθειμένος. Με οδήγησε μέσα, διάδρομος φωτεινός, καθαρός, χωρίς σκιές. Το δωμάτιο μασάζ είχε απαλό λευκό φως – όχι ρομαντικό ημίφως ακόμα, αλλά καθαρό, ώστε να βλέπω τα πάντα: τα σεντόνια άσπρα και τεντωμένα, οι διπλωμένες πετσέτες ακριβώς στη θέση τους, η μυρωδιά ελαίου και φρεσκοπλυμένου υφάσματος.
Μου πρόσφερε ένα μπουκάλι νερό – κρύο, με λεμόνι – και μου είπε ήρεμα: «Ό,τι θες να κρατήσεις, κράτα το. Ό,τι θες να βγάλεις, βγάλ' το. Εγώ θα σε σκεπάσω με κουβέρτα από πάνω, θα είσαι ζεστός και άνετος. Όταν είσαι έτοιμος, ξάπλωσε μπρούμυτα, κεφάλι στο μαξιλάρι με την τρύπα, και φώναξέ με.» Με άφησε μόνο.
Έβγαλα τα ρούχα μου αργά. Κράτησα το εσώρουχο στην αρχή – ντρεπόμουν λίγο – αλλά μετά σκέφτηκα «γιατί;». Το έβγαλα κι αυτό. Ξάπλωσα μπρούμυτα, η κουβέρτα με τύλιξε αμέσως ζεστή, βαριά, σαν αγκαλιά. «Chris…» φώναξα ήσυχα. Ήρθε αμέσως.
Πρώτα 30 λεπτά – προθέρμανση πάνω από την κουβέρτα
Άρχισε από τους ώμους. Τα χέρια του ζεστά, σταθερά, χωρίς βιασύνη. Ένιωθα την πίεση να διαπερνά το ύφασμα και να φτάνει βαθιά στους μύες. Αναστέναξα χωρίς να το καταλάβω. Συνέχισε στην πλάτη – μεγάλες, αργές κινήσεις από πάνω προς τα κάτω, σαν να ξεδιπλώνει κάτι τυλιγμένο μέσα μου εδώ και χρόνια. Η μέση μου… εκεί που πάντα πονάω… πίεσε ακριβώς εκεί, και ένιωσα έναν κόμπο να λιώνει, μαζί με έναν μικρό αναστεναγμό που μου ξέφυγε.
Μετά οι μηροί. Τα χέρια του κατέβηκαν, πίεσαν δυνατά αλλά ακριβώς όσο έπρεπε. Οι γάμπες, οι πατούσες – τα δάχτυλά του πίεσαν τα σημεία που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Κάθε τόσο γύριζε πίσω στους ώμους και στο κεφάλι, σαν να με ξανασυνέδεε. Ήμουν ήδη ζεστός, χαλαρός, αλλά ταυτόχρονα… κάτι ξυπνούσε πιο βαθιά.
Επόμενα 30 λεπτά – ανάσκελα
«Γύρνα όταν είσαι έτοιμος» ψιθύρισε. Γύρισα. Η κουβέρτα ξανακάλυψε τα σημαντικά, αλλά άφησε εκτεθειμένους ώμους, χέρια, πόδια. Ξεκίνησε από το κεφάλι. Δάχτυλα στον θόλο, πίσω από τα αυτιά, στον αυχένα – κάθε κίνηση έστελνε ρίγη σε όλο το σώμα. Μετά τα χέρια μου: από τους ώμους μέχρι τις άκρες των δαχτύλων, αργά, σαν χάδι.
Στήθος. Η παλάμη του ακούμπησε το στέρνο μου, έμεινε εκεί λίγο, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά κάτω από το χέρι του. Κατέβηκε στην κοιλιά – κυκλικές κινήσεις, ζεστές, που έκαναν το δέρμα μου να ανατριχιάζει. Πόδια: από τα δάχτυλα μέχρι ψηλά, προσαγωγοί… εκεί σταμάτησε λίγο περισσότερο. Τα χέρια του γλιστρούσαν ακριβώς στην εσωτερική πλευρά των μηρών, κοντά, πολύ κοντά, χωρίς να αγγίζουν ακόμα «εκεί». Η ένταση ανέβαινε σαν ρεύμα. Κάθε φορά που πλησίαζε, η ανάσα μου έκοβε. Σφίχτηκα, σκληρυνά αμέσως – αδύνατο να το κρύψω.
Ενδιάμεσα με τέντωσε: πόδια ψηλά, γόνατα στο στήθος, απαλές διατάσεις που με άνοιγαν περισσότερο, με έκαναν να νιώθω εκτεθειμένος αλλά ταυτόχρονα ασφαλής. Και μετά… γύρισε εκεί.
Η εκτόνωση – edging μέχρι να παρακαλάς, και μετά… έκρηξη
Η κουβέρτα είχε πέσει εντελώς τώρα. Ο πούτσος μου στεκόταν όρθιος, πέτρα σκληρός, φλέβες πεταγμένες, η κεφαλή πρησμένη, κόκκινη, γυαλιστερή από το λάδι και την προεκσπερμάτιση που έτρεχε σαν σιρόπι από τη σχισμή. Τα αρχίδια μου ήταν σφιγμένα ψηλά, βαριά, έτοιμα να σκάσουν, αλλά εκείνος… δεν βιαζόταν.
Άκουμψε πρώτα την παλάμη του ακριβώς στη βάση, ζεστή, ακίνητη. Ένιωθα τον σφυγμό μου να χτυπάει εκεί σαν τρελός. Μετά τα δάχτυλά του άρχισαν να χαϊδεύουν τα αρχίδια – απαλά στην αρχή, κυκλικά, σαν να τα ζυγιάζει. Τα σήκωνε ελαφρά, τα πίεζε απαλά, τα τραβούσε προς τα κάτω για να τεντώσουν το δέρμα, και μετά τα άφηνε να ανέβουν. Κάθε φορά που τα τραβούσε, έβγαζα έναν πνιχτό «γγγρρρ» – η ευαισθησία ήταν αφόρητη.
Στα 2 λεπτά: πήρε ζεστό λάδι, άπλωσε γενναιόδωρα, και τύλιξε το χέρι του γύρω από τον κορμό. Αργές, σφιχτές κινήσεις πάνω-κάτω, από τη ρίζα μέχρι κάτω από την κεφαλή. Ο αντίχειρας του περνούσε κάθε φορά από τη σχισμή, μαζεύοντας την προεκσπερμάτιση και απλώνοντάς την σαν γλάσο. Ένιωθα το πούτσο μου να παλλεται, να φουσκώνει ακόμα περισσότερο. «Κοίτα πώς στάζεις… στάζεις για μένα» ψιθύρισε, και αυτό με έκανε να τρέμω ολόκληρος.
Στα 4 λεπτά: edging mode on. Άρχισε να δουλεύει μόνο την κεφαλή – μικρές, γρήγορες κινήσεις με τα δάχτυλα γύρω-γύρω, πίεση ακριβώς κάτω από το χαλινό. Η ένταση ανέβαινε σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Τα πόδια μου τεντώθηκαν, οι κοιλιακοί σφίχτηκαν, η ανάσα μου έγινε κοφτή. Ένιωθα ότι θα τελείωνα – «μην… μη σταματάς…» – αλλά ακριβώς εκεί σταμάτησε. Το χέρι έφυγε. Μείνε ακίνητο 10 δευτερόλεπτα. Ο πούτσος μου παλλόταν μόνος του στον αέρα, στάζοντας, ικετεύοντας. «Όχι ακόμα… θέλω να σε δω να παρακαλάς» είπε χαμηλά.
Επανέλαβε 3-4 φορές: build-up γρήγορο, σφιχτό, μέχρι τα αρχίδια να σφίξουν τόσο που πόνεσαν γλυκά, μέχρι η κεφαλή να γίνει υπερ-ευαίσθητη, μέχρι να νιώθω ότι θα εκραγώ… και μετά stop. Κάθε φορά η απόσυρση με έκανε να βογκάω απελπισμένα, να σφίγγω τα δάχτυλα των ποδιών, να ικετεύω με το βλέμμα. Το σώμα μου έτρεμε, ιδρώτας κυλούσε, ο πούτσος μου έσταζε συνέχεια – μια λιμνούλα είχε σχηματιστεί στο στομάχι μου.
Στα 10+ λεπτά: δεν άντεχα πια. «Σε παρακαλώ… Chris… άσε με να τελειώσω… γάμα με το χέρι σου…» μου ξέφυγε. Χαμογέλασε πονηρά. «Καλά… τώρα θα σου δώσω ό,τι θες.»
All-in. Το ένα χέρι τύλιξε σφιχτά τον κορμό, γρήγορες, βαθιές κινήσεις πάνω-κάτω, ενώ το άλλο χέρι πήγε πίσω – δάχτυλο στο περίνεο, πίεση ακριβώς εκεί που σε στέλνει στον παράδεισο, σχεδόν σαν να αγγίζει τον προστάτη από έξω. Τα δάχτυλα του άλλου χεριού έπαιζαν τα αρχίδια – τα έσφιγγε ρυθμικά, τα τραβούσε, τα μασούσε απαλά.
Η ένταση εκτοξεύτηκε. Ο πούτσος μου φούσκωσε τεράστιος, η κεφαλή έγινε μωβ, η σχισμή άνοιξε. «Έλα… δώσ' το… σκάσε μου…» γρύλισε.
Και τότε… η έκρηξη. Το πρώτο σπέρμα βγήκε με δύναμη σαν σφαίρα – πιτσιλιά πάνω στο στήθος μου, καυτό, πηχτό, μακριά. Μετά το δεύτερο, τρίτο, τέταρτο – κύματα μετά κύματα, ο πούτσος μου παλλόταν ασταμάτητα μέσα στο χέρι του, ενώ συνέχιζε να γλιστράει γρήγορα, υγρό, θορυβώδες. Τα βογκητά μου έγιναν ουρλιαχτά – «αααααααα φουουουκ… συνέχισε… μη σταματάς…» Το σώμα μου συσπάστηκε ολόκληρο, οι γλουτοί σήκωσαν από το κρεβάτι, τα δάχτυλα κουλουριάστηκαν, δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια μου από την υπερβολική ηδονή.
Δεν σταμάτησε αμέσως. Συνέχισε αργά, πιέζοντας απαλά τη βάση και τα αρχίδια για να βγάλει και τις τελευταίες σταγόνες – πηχτές, αργές, που έτρεχαν σαν μέλι. Ο πούτσος μου παλλόταν ακόμα, υπερ-ευαίσθητος, κάθε άγγιγμα έστελνε ηλεκτρικούς κραδασμούς.
Έμεινα εκεί, λαχανιασμένος, τρέμοντας, ιδρωμένος, με το σπέρμα να καλύπτει το στήθος, την κοιλιά, ακόμα και το λαιμό μου. Το χέρι του έμεινε ακουμπισμένο απαλά πάνω στον πούτσο μου που μαλάκωνε σιγά-σιγά, σαν να τον καθησυχάζει. Με σκέπασε με την κουβέρτα, ζεστά, σιωπηλά.
Δεν μπορούσα να κουνηθώ για ώρα. Μόνο σκεφτόμουν: «Μαλάκα… αυτό δεν ήταν οργασμός. Αυτό ήταν… θάνατος και ανάσταση μαζί.»
Και ήδη, ενώ το σπέρμα στέγνωνε στο δέρμα μου, ήξερα ότι θα γυρίσω. Όχι αύριο. Απόψε, αν μπορούσα.
https://www.facebook.com/share/1B5EYAdubD/
