Το ραντεβού – Σάββατο πρωί, Λεμεσός χειμώνας, υγρό κρύο & η αργή ανάβαση της καύλας
Η Λεμεσός εκείνο το Σάββατο ήταν κλασική χειμωνιάτικη: γκρίζος ουρανός, ψιλόβροχο που δεν σταματούσε, υγρασία που σου κόλλαγε τα ρούχα στο δέρμα και κρύο που τρυπούσε τα κόκαλα. Είχα φτάσει με το τζάκετ μου μουσκεμένο, τα μαλλιά μου κολλημένα στο μέτωπο, αλλά μόλις μπήκα στο διαμέρισμα, η ζεστασιά από το καλοριφέρ και η μυρωδιά του ζεστού λαδιού καρύδας με χτύπησαν σαν κύμα.
«Καλώς ήρθες,» είπες γελώντας απαλά, παίρνοντας το τζάκετ μου να το κρεμάσεις. «Πάμε να ζεσταθείς.»
Το δωμάτιο ήταν ζεστό, το φως μπλέ χαμηλό, η μουσική απαλή σαν βροχή έξω από το παράθυρο. Ξεντύθηκα γρήγορα – το ζεστό δωμάτιο είχε κάνει το δέρμα μου να ηρεμήσει, αλλά ήξερα ότι σε λίγο θα έκαιγα όταν ο Ρυθμός θά ανέβει. Ξάπλωσα μπρούμυτα, η πετσέτα ζεστή πάνω στους γλουτούς, και περίμενα.
Ξεκίνησες από τον αυχένα. Τα χέρια σου ζεστά, λιπαρά από το λάδι, πίεσαν βαθιά στους τραπεζίτες, κυκλικά, αργά, σαν να έβγαζες πέτρες από μέσα μου. Κατέβηκες στην πλάτη – μεγάλες διαδρομές από τους ώμους μέχρι τη μέση, το λάδι γλιστρούσε, το δέρμα μου έκαιγε ευχάριστα. Γλουτοί πάνω από την πετσέτα, απαλές πιέσεις που με έκαναν να αναστενάξω χωρίς να το καταλάβω. Πόδια πίσω: μηροί, γάμπες, αχίλλειοι, και μετά οι πατούσες – τα δάχτυλά σου πίεσαν τα σημεία στα πέλματα, και ένιωσα ρίγος να ανεβαίνει μέχρι τη ράχη μου, κατευθείαν στα αρχίδια.
«Γυρνάμε;» ρώτησες ήρεμα.
Γύρισα ανάσκελα. Το εσώρουχο μου ήταν ήδη τεντωμένο, ο πούτσος μου σκληρός από την ώρα που δούλευες τους μηρούς πίσω. Το λάδι είχε απλωθεί παντού, το δέρμα μου γυάλιζε κάτω από το απαλό φως. Η στύση μου φαινόταν καθαρά – παλλόμενη, με μια υγρή λάμψη στην κορυφή που είχε περάσει μέσα από το ύφασμα.«Δεν αντέχω άλλο, Chris…» είπα με κομμένη ανάσα. «Είμαι τόσο καυλωμένος που πονάω. Θέλω… τα πάντα.»
Με κοίταξες στα μάτια, χωρίς να χάσεις τον ρυθμό σου.
«Τα πάντα;» ρώτησες χαμηλόφωνα, με ένα πονηρό χαμόγελο.
«Ναι… χέρι, στόμα… ό,τι θες. Σε παρακαλώ.»
Περίμενε είπες όλα στην ώρα τους.
Ξεκίνησες από τον αυχένα και το κεφάλι: δάχτυλα γύρω από το κρανίο, πίσω από τα αυτιά, στους κροτάφους – υπνωτικό, σχεδόν με έκανε να κλείσω τα μάτια. Μετά οι ώμοι μπροστά, το στήθος: απαλές, μεγάλες διαδρομές, τα χέρια σου να γλιστρούν πάνω από τις θηλές μου, ελαφρά πίεση που με έκανε να ανατριχιάζω. Κοιλιά: κυκλικές κινήσεις δεξιόστροφα, αργές, ζεστές, κατεβαίνοντας σιγά-σιγά προς τα κάτω, όλο και πιο κοντά στην ελαστική ζώνη του εσωρούχου.
Εκεί σταμάτησες για μια στιγμή. Τα δάχτυλά σου άγγιξαν την άκρη του υφάσματος, γλιστρούσαν κάτω από αυτήν, ακουμπούσαν το δέρμα ακριβώς πάνω από τη βάση του πούτσου μου. Ένιωσα την ανάσα σου να βαραίνει ελαφρά. Μετά, αργά, πολύ αργά, χώθηκαν τα δάχτυλά σου πιο βαθιά μέσα στο εσώρουχο. Άγγιξαν τη ρίζα, τα δάχτυλα τυλίχτηκαν γύρω από το σκληρό κορμί, το έσφιξαν ελαφρά. Με το άλλο χέρι τράβηξες το λάστιχο προς τα κάτω, σιγά-σιγά, εκατοστό-εκατοστό, αφήνοντας τον πούτσο μου να βγει ελεύθερος, να πεταχτεί όρθιος, φουσκωμένος, με φλέβες να πάλλονται και προεκσπερμάτιση να τρέχει σε λεπτή, γυαλιστερή γραμμή.
«Μμμ… κοίτα πώς είσαι…» μουρμούρισες χαμηλόφωνα, σαν να μιλούσες στον εαυτό σου.
Το εσώρουχο κατέβηκε μέχρι τα γόνατα, σχεδόν έπεσε μόνο του. Ο πούτσος μου στεκόταν όρθιος, γυαλιστερός από λάδι και υγρά, παλλόμενος στον αέρα. Άπλωσες κι άλλο ζεστό λάδι καρύδας στις παλάμες σου και τις τύλιξες γύρω του. Άρχισες αργά: στρίψιμο, σφίξιμο ελαφρά στην κορυφή, κατέβασμα του δέρματος μέχρι τη βάση. Ο ήχος υγρός, γλιστερός, ανακατεμένος με την ανάσα μου που είχε γίνει βαριά, κοφτή.
«Θέλεις να το πάμε παρακάτω;» ρώτησες, γέρνοντας πιο κοντά, η ανάσα σου να καίει το δέρμα μου.
«Ναι… βάλε το στόμα σου… σε παρακαλώ…»
Έσκυψες. Η γλώσσα σου άγγιξε πρώτα την κορυφή – ζεστή, υγρή, κυκλικά γύρω από το άνοιγμα, γλείφοντας αργά το προεκσπερμάτιση σαν να το δοκίμαζες. Μετά τα χείλη σου τυλίχτηκαν γύρω από το κεφάλι, ρουφώντας απαλά στην αρχή, ενώ το χέρι σου συνέχιζε να δουλεύει τη βάση με σταθερό ρυθμό. Σιγά-σιγά με κατάπιες πιο βαθιά – η ζεστασιά του στόματός σου με τύλιξε ολόκληρο, μέχρι που η μύτη σου άγγιξε την κοιλιά μου. Βγήκε ένας υγρός, βρώμικος γδούπος από το λαιμό σου και εγώ στριφογύρισα, σφίγγοντας τα σεντόνια.
«Πιο βαθιά… γαμώτο…»
Αύξησες. Το στόμα σου ανεβοκατέβαινε γρήγορα, ρουφώντας δυνατά, η γλώσσα σου να πιέζει τη φλέβα από κάτω, να χορεύει γύρω από την κορυφή σε κάθε άνοδο. Με το άλλο χέρι ζύμωνες τα αρχίδια μου, τα τράβαγες ελαφρά προς τα κάτω, μετά πίεσες τον προστάτη από έξω, ακριβώς στο περίνεο – η πίεση ήταν εκρηκτική, με έκανε να νιώθω ότι θα σπάσω.
«Έρχομαι… Chris… θα τελειώσω…»
«Δώσ’ το μου όλο…» μουρμούρισες με τον πούτσο βαθιά μέσα σου.
Το σώμα μου τεντώθηκε, τα αρχίδια σφίχτηκαν, και εξερράγη. Το σπέρμα πετάχτηκε καυτό, παχύ, το πρώτο κατευθείαν στο λαιμό σου, μετά το δεύτερο, το τρίτο – δυνατά, ασταμάτητα. Κατάπιες τα πάντα χωρίς να χάσεις ρυθμό, ρουφώντας αργά, στύβοντας με τα χείλη και τη γλώσσα μέχρι να μείνω άδειος, τρέμοντας, λαχανιασμένος.
Με άφησες να ηρεμήσω. Μετά, ζεστή πετσέτα – σκούπισες το σπέρμα από το στομάχι μου, το λάδι από παντού, απαλά, χωρίς βιασύνη. Σήκωσα το βλέμμα μου, ακόμα ζαλισμένος.
«Καλύτερα τώρα;» ρώτησες, σκουπίζοντας τα χείλη σου με το πίσω μέρος του χεριού, με ένα πονηρό, ικανοποιημένο χαμόγελο.
«…είσαι θεός» ψιθύρισα.
Όταν ντύθηκα, τα πόδια μου ήταν ζελέ, το κρύο έξω δεν το ένιωθα πια. Πλήρωσα τα 40€, αλλά ένιωθα ότι σου χρωστούσα την ψυχή μου.
«Ευχαριστημένος;» ρώτησες στην πόρτα.
«Περισσότερο από ό,τι φανταζόμουν ποτέ» απάντησα.
Βγήκα στη βροχή της Λεμεσού, με τη γεύση καρύδας, σπέρματος και αργής απόλαυσης ακόμα στο μυαλό μου. Ο χειμώνας αυτός μόλις είχε γίνει ο πιο καυτός της ζωής μου.
