Ο Άρης ήταν 28 ετών, αθλητικός, με σφιχτό, γυμνασμένο σώμα που το φρόντιζε καθημερινά στο γυμναστήριο. Ψηλός, με πλατιούς ώμους, σκληρούς κοιλιακούς και δυνατά πόδια από το τρέξιμο. Το πρόσωπό του ήταν όμορφο, αντρικό, αλλά εκείνη τη μέρα ήταν χλωμό από νευρικότητα. Είχε κλείσει το ραντεβού πριν από εβδομάδες, μετά από μήνες που πάλευε μόνος του με το πρόβλημα της πρόωρης εκσπερμάτισης. Κάθε σεξουαλική επαφή γινόταν αγώνας ελέγχου, και στο τέλος πάντα έχανε. Ήθελε να μάθει να κρατιέται, να απολαύσει, να μην ντρέπεται.
Αλλά υπήρχε και κάτι άλλο που τον βασάνιζε. Ήταν η πρώτη φορά που θα τον άγγιζε άντρας. Ετεροφυλόφιλος, με σχέσεις μόνο με γυναίκες, δεν είχε ποτέ φανταστεί τον εαυτό του σε τέτοια θέση. «Είναι θεραπευτικό», έλεγε στον εαυτό του. «Επαγγελματικό. Ταντρικό μασάζ». Αλλά βαθιά μέσα του υπήρχε αμφιβολία. «Τι θα νιώσω; Θα είναι περίεργο; Θα με κρίνει; Θα… μου αρέσει υπερβολικά;»
Στεκόταν έξω από την πόρτα για δέκα λεπτά, με το χέρι τρεμάμενο πάνω στο πόμολο. Τελικά μπήκε.
Ο χώρος ήταν ζεστός, χαμηλός φωτισμός, απαλή μουσική, η μυρωδιά του λαδιού ylang-ylang και σανδαλόξυλου να τον τυλίγει. Εγώ —ο Chris— στεκόμουν ήρεμος, με το συνηθισμένο μου ήρεμο βλέμμα. Τον κοίταξα βαθιά, χωρίς βιάση, χωρίς πονηριά. Μόνο παρουσία.
«Γεια σου, Άρη. Καλώς ήρθες. Εδώ είμαστε μόνο εσύ κι εγώ, και τίποτα δεν συμβαίνει αν δεν το θες εσύ».
Η φωνή μου ήταν βαθιά, σταθερή, χωρίς ίχνος φλερτ. Επαγγελματική. Τον είδα να χαλαρώνει ελαφρά, αλλά τα μάτια του ήταν ακόμα ανήσυχα.
Γδύθηκε αργά, διστακτικά. Το σώμα του ήταν εντυπωσιακό — λείο δέρμα, μαυρισμένο, οι όρχεις του κρεμαστοί και γεμάτοι, το πέος του σε ηρεμία αλλά με ελαφριά ένταση από τη νευρικότητα. Ξάπλωσε ανάσκελα και σκέπασε ενστικτωδώς τα γεννητικά του με το χέρι.
Δεν σχολίασα τίποτα. Πήρα λάδι, ζέστανα τις παλάμες μου αργά, και ακούμπησα πρώτα το στήθος του. Μακριές, αργές πινελιές, από το στέρνο προς τους ώμους, προς τα πλάγια. Καμία βιάση, καμία ματιά προς τα κάτω ακόμα.
«Εισπνέε βαθιά… άφησε την ανάσα να κατέβει μέχρι την κοιλιά σου».
Τον είδα να προσπαθεί. Η αναπνοή του ήταν γρήγορη, νευρική. Το μυαλό του σίγουρα έτρεχε: «Ένας άντρας με αγγίζει… είναι περίεργο; Είναι λάθος;»
Συνέχισα αργά, επαγγελματικά. Κοιλιά, πλευρά, εξωτερικοί μηροί, εσωτερικοί μηροί — πλησιάζοντας αλλά χωρίς να αγγίζω το κέντρο. Κάθε κίνηση ήταν καθαρή, θεραπευτική, χωρίς ίχνος σεξουαλικής πρόθεσης. Μόνο φροντίδα. Μόνο παρουσία.
Σιγά-σιγά, οι ώμοι του χαμήλωσαν. Τα πόδια του άνοιξαν ελαφρά από μόνα τους. Η νευρικότητα έδινε τη θέση της σε μια δειλή εμπιστοσύνη.
Όταν έφτασα στους όρχεις του, τον είδα να παγώνει για μια στιγμή. Τους κράτησα απαλά, σαν πολύτιμους, τους κύλησα αργά μέσα στις παλάμες μου, ζεστούς και γεμάτους. Μετά το περίνεο — σταθεροί, ρυθμικοί κύκλοι με τρία δάχτυλα, λάδι ζεστό, πίεση που αντηχούσε βαθιά μέσα του.
Το πέος του σηκώθηκε αμέσως — σκληρό, χοντρό στη βάση, με φλέβες που φούσκωναν, η κεφαλή του πρησμένη, γυαλιστερή από το λάδι και μια σταγόνα προ-εκσπερμάτισης που εμφανίστηκε γρήγορα. Το σώμα του πρόδιδε τη διέγερση, αλλά το πρόσωπό του ακόμα κρατούσε ίχνος αμφιβολίας.
«Είσαι ασφαλής εδώ», του είπα ήσυχα. «Τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη συγκατάθεσή σου. Εγώ είμαι εδώ μόνο για σένα».
Και τότε ξεκίνησα στο πέος του.
Δύο χέρια στη βάση, αργή, βαθιά κίνηση προς τα πάνω — δέκα δευτερόλεπτα για να φτάσω στην κεφαλή. Ο αντίχειρας πέρασε απαλά πάνω από το χαλινό, και ο Άρης αναστέναξε βαθιά, τρέμοντας. Το πέος του παλλόταν μέσα στα χέρια μου, σκληρό σαν πέτρα, η κεφαλή του κόκκινη, υγρή, ευαίσθητη.
Άλλαξα λαβές: σφιχτό «Ο» με αντίχειρα και δείκτη, γλιστρούσα από τη ρίζα μέχρι την κορυφή, τραβώντας απαλά το δέρμα, εκθέτοντας πλήρως την γυαλιστερή κεφαλή. Μετά το «γυάλισμα του κράνους» — επίπεδη παλάμη πάνω στην κεφαλή, αργοί κύκλοι, λάδι παντού, ενώ το άλλο χέρι κρατούσε απαλά τους όρχεις του, σηκώνοντάς τους ρυθμικά.
Κάθε φορά που πλησίαζε την κορύφωση —η αναπνοή του γρήγορη, οι γλουτοί του σφιγμένοι, το πέος του να τινάζεται— σταματούσα. Πίεζα απαλά τη βάση, τον βοηθούσα να αναπνεύσει, να καβαλήσει το κύμα αντί να το φοβάται.
Επτά φορές τον έφερα στο χείλος. Κάθε φορά η νευρικότητα εξασθενούσε. Η αμφιβολία έλιωνε. Έβλεπα στα μάτια του ότι άρχιζε να εμπιστεύεται — όχι μόνο εμένα, αλλά και το σώμα του.
Στο τέλος, όταν τον οδήγησα στην κορύφωση, ήταν βαθιά, ολόσωμη. Το σπέρμα του εκτοξεύτηκε σε δυνατές, ζεστές ριπές πάνω στο στήθος και την κοιλιά του, ενώ το σώμα του τρέμει από ηδονή που δεν είχε νιώσει ποτέ τόσο ελεύθερα.
Μετά, σκεπασμένος με την κουβέρτα, λαχανιασμένος, με το πέος του ακόμα παλλόμενο πάνω στον μηρό του, γύρισε και με κοίταξε.
«Δεν ξέρω πώς να το πω… αλλά σε εμπιστεύτηκα πραγματικά», είπε με φωνή που έτρεμε ακόμα. «Από την πρώτη στιγμή ήσουν τόσο επαγγελματίας… χωρίς καμία πονηρή πρόθεση, χωρίς να με κρίνεις. Ήσουν εκεί 100% για μένα. Και… νιώθω διαφορετικός τώρα. Σαν να μην φοβάμαι πια».
Τον άφησα να μείνει εκεί, ήσυχος, όσο χρειαζόταν. Και ήξερα ότι είχε έρθει όχι μόνο για θεραπεία, αλλά για να βρει κάτι που του έλειπε: απόλυτη, άνευ όρων αποδοχή.
