Ήταν Τετάρτη απόγευμα, γύρω στις 7, όταν ήρθε ένα μύνημα στο WhatsApp
«Καλησπέρα, είμαι ο Μάριος, 22 χρονών, παίζω ποδόσφαιρο σε ομάδα Β' εθνικής. Είμαι εδώ στην Κύπρο για 4 μέρες προετοιμασία & φιλικό. Έχω σπάσει στις προπονήσεις, είμαι κομμάτια, δεν κοιμάμαι καθόλου από το άγχος και τους πόνους. Είδα την αγγελία σου… θέλω ένα καλό χαλαρωτικό μασάζ, να σβήσω εντελώς. Δεν με πειράζει αν είναι από άντρα, αρκεί να γίνει σωστά και διακριτικά.»
Του απάντησα ήρεμα, επαγγελματικά.
Σε δέκα λεπτά είχε κλείσει:
«Έλα 8:15, σε περιμένω.»
Στις 8:15 ακριβώς χτυπάει. Ανοίγω.
Μπροστά μου ένα κορμί φτιαγμένο για γήπεδο: 1.87 ύψος, φαρδιές πλάτες, σφιχτά χέρια από βάρη και σπριντ, σκούρο μαύρισμα από προπονήσεις κάτω από τον ήλιο, κοντά κάστανα μαλλιά βρεγμένα ακόμα από το ντους, μάτια καστανά έντονα, με εκείνο το βλέμμα του αθλητή που είναι συνηθισμένος να δίνει εντολές στο γήπεδο αλλά τώρα φαίνεται λίγο χαμένος.
«Καλώς ήρθες Μάριε, πέρασε μέσα.»
Καθόμαστε.
«Ρε συ δεν κοιμάμαι τρεις μέρες,» λέει και τρίβει τον αυχένα του. «Οι προπονητές μας σκοτώνουν, συνέχεια τρέξιμο, βάρη, τακτική… νιώθω το κορμί μου σαν να έχει σπάσει. Θέλω απλά να χαλαρώσω, τίποτα παραπάνω.»
«Κανένα πρόβλημα. Ό,τι χρειάζεσαι, ό,τι νιώσεις. Χωρίς πίεση, χωρίς βιασύνη. Εδώ είσαι για να ξεκουραστείς.»
Τον οδηγώ στο δωμάτιο. Κεριά, χαμηλό φως, απαλή μουσική με ήχους βροχής και βαθιά μπάσα.
«Βγάλε ό,τι θες, ξάπλωσε μπρούμυτα. Θα σε σκεπάσω.»
Βγάζει την φόρμα προπόνησης, το συμπιεστικό σορτσάκι, το μπόξερ. Μένει εντελώς γυμνός. Το κορμί του είναι εντυπωσιακό: σκληροί γλουτοί από σκουότ και σπριντ, μηροί σαν μάρμαρο, πλάτη με καθαρούς ρόμβους, ίχνη από κόκκινες γραμμές από τα κοντάρια και τα τάκλιν. Ξαπλώνει μπρούμυτα. Σκεπάζω τους γλουτούς και τους μηρούς με τη λευκή πετσέτα.
Ζεσταίνω το λάδι στα χέρια μου. Ξεκινάω από τους ώμους – πέτρωμα, κόμπους, σφίξιμο. Πιέζω βαθιά, αργά, με τους αγκώνες μου να λιώνουν τους τραπέζιους. Αναστενάζει δυνατά από την πρώτη στιγμή.
«Ωπ… εκεί… γαμώτο εκεί…» ψιθυρίζει.
Κατεβαίνω στη μέση, ζυμώνω τους λαγονοψοΐτες, εκεί που πονάει περισσότερο ο ποδοσφαιριστής από τις αλλαγές κατεύθυνσης. Ανασηκώνει ελαφρά τη λεκάνη χωρίς να το καταλαβαίνει. Η πετσέτα γλιστράει στο πλάι. Δεν την ξαναβάζω.
Γλουτοί. Σφιχτοί, στρογγυλοί, ζεστοί από το αίμα που κυκλοφορεί. Πιέζω με τις παλάμες μου, ανοίγω αργά, αφήνω τα δάχτυλα να γλιστρήσουν βαθιά στις ρωγμές χωρίς να αγγίξω ακόμα το πιο ευαίσθητο σημείο. Αναστενάζει πιο βαθιά, τα δάχτυλα των ποδιών του σφίγγονται.
«Γύρνα,» λέω ήρεμα.
Γυρνάει. Ο πούτσος του ήδη μισοσηκωμένος, βαρύς, χοντρός, με φλέβες που ξεχωρίζουν, κεφαλή ροζ-μοβ, γυαλιστερή από το προεκκριτικό. Δεν λέει τίποτα, απλά με κοιτάζει με μάτια μισόκλειστα.
Ξεκινάω από τον αυχένα.
Δάχτυλα και στις δύο πλευρές των σπονδύλων, αργές κυκλικές κινήσεις, πίεση προς τα κάτω. Αναστενάζει αμέσως, το κεφάλι του γέρνει πίσω.
«Εκεί… Θεέ μου εκεί…»
Κατεβαίνω στους ώμους, μετά στα χέρια. Πιάνω κάθε δάχτυλο ξεχωριστά, ζυμώνω τις παλάμες, τα αντιβράχια, τους δικέφαλους. Τα χέρια του είναι βαριά από τις προπονήσεις, οι φλέβες πεταγμένες. Τα αφήνω να πέσουν χαλαρά στα πλάγια.
Περνάω στο στήθος. Παλάμες ανοιχτές, από το κέντρο προς τα έξω, γύρω από τις θηλές. Τις πιάνω απαλά ανάμεσα σε δείκτη και αντίχειρα, ελαφριά στρίψιμο. Η αναπνοή του βαθαίνει, οι θηλές σκληραίνουν αμέσως.
«Μη σταματάς…» ψιθυρίζει.
Κατεβαίνω στην κοιλιά. Αργές, μεγάλες κινήσεις από το διάφραγμα μέχρι το κάτω μέρος της κοιλιάς, ακριβώς πάνω από το εφήβαιο. Το δέρμα του ανατριχιάζει, μικρές φουσκάλες από την ένταση. Ο πούτσος του τώρα είναι εντελώς όρθιος, παλλόμενος, η κεφαλή γυαλιστερή.
Περνάω στους προσαγωγούς – εσωτερικοί μηροί, πολύ κοντά στη βουβωνική χώρα. Δάχτυλα γλιστερά από λάδι, αργή πίεση προς τα έξω, μετά προς τα μέσα. Τα πόδια του ανοίγουν ελαφρά από μόνα τους. Τα αρχίδια του σφίγγονται, ανεβαίνουν.
Τελευταία τα πόδια. Γάμπες, δικέφαλοι μηροί, πίσω από τα γόνατα. Ζυμώνω βαθιά, αφήνω τα χέρια μου να γλιστρήσουν μέχρι ψηλά στους προσαγωγούς ξανά.
«Όλα καλά;» ρωτάω σιγανά.
«…κάνε ό,τι θες τώρα,» απαντάει με φωνή που τρέμει.
Πιάνω το πουλί του με τα δύο χέρια.
Η βάση σφιχτή στην αριστερή παλάμη, ο αντίχειρας και ο δείκτης της δεξιάς σχηματίζουν δαχτυλίδι γύρω από την κεφαλή. Αρχίζω αργότατα – πάνω-κάτω, μόνο 3-4 εκατοστά κίνηση στην αρχή. Το δέρμα γλιστράει τέλεια από το λάδι. Η κεφαλή φουσκώνει περισσότερο, γίνεται κατακόκκινη.
Λεπτό 1: Συνεχίζω την ίδια ρυθμική κίνηση, αργή, σταθερή. Τα δάχτυλά μου σφίγγουν ελαφρά στη βάση κάθε φορά που κατεβαίνω, ανοίγουν όταν ανεβαίνω. Η αναπνοή του γίνεται πιο βαριά, τα ρουθούνια ανοίγουν.
Λεπτό 2: Προσθέτω περιστροφή. Ο καρπός μου γυρίζει ελαφρά δεξιά-αριστερά ενώ ανεβοκατεβαίνει. Ο αντίχειρας γλιστράει πάνω από το χαλινό κάθε φορά που φτάνει στην κορυφή. Βγάζει έναν βαθύ αναστεναγμό, τα δάχτυλα των ποδιών σφίγγονται.
Λεπτό 3: Επιταχύνω ελάχιστα. Τώρα η κίνηση είναι πιο ρυθμική, πιο συνεχής. Η αριστερή παλάμη ζυμώνει απαλά τα αρχίδια, τα τραβάει ελαφρά προς τα κάτω για να τεντώσει το δέρμα. Η κεφαλή γυαλίζει από το προεκκριτικό, γλιστερή, παλλόμενη.
Λεπτό 4: Πιέζω πιο δυνατά στη βάση, σαν να τον «κλειδώνω» εκεί, ενώ το δεξί χέρι δουλεύει μόνο την κεφαλή – γρήγορες, μικρές κινήσεις πάνω-κάτω, σαν να τον γαργαλάω με τα δάχτυλα. Τα ισχία του αρχίζουν να ανεβοκατεβαίνουν ελαφρά, ακολουθώντας το ρυθμό.
Λεπτό 5: Αλλάζω χέρια. Τώρα το δεξί κρατάει τη βάση σφιχτά, το αριστερό κάνει μεγάλες, ολισθηρές κινήσεις από ρίζα μέχρι κορυφή. Κάθε ανέβασμα ο αντίχειρας πιέζει την κάτω πλευρά της κεφαλής. Τα βογκητά του γίνονται πιο συχνα, πιο βαθιά. «Μη σταματάς… έτσι…»
Λεπτό 6: Επιταχύνω αισθητά. Τα χέρια δουλεύουν μαζί: ένα κρατάει σταθερά τη βάση, το άλλο κινείται γρήγορα, σφιχτά, με ελαφρύ στρίψιμο στην κορυφή. Τα αρχίδια του ανεβαίνουν ψηλά, σφιχτά, έτοιμα. Η κοιλιά του σφίγγεται, οι κοιλιακοί πετάγονται.
Λεπτό 7: Η κορύφωση. Η κίνηση γίνεται πιο γρήγορη, πιο σύντομη, εστιασμένη στην κεφαλή. Ο αντίχειρας κυκλώνει συνέχεια γύρω από το άνοιγμα, ενώ τα υπόλοιπα δάχτυλα σφίγγουν και χαλαρώνουν ρυθμικά.
«Έρχεται… γαμώτο έρχεται…» γρυλίζει.
Η πρώτη ριπή βγαίνει σαν πίδακας – δυνατή, καυτή, χτυπάει ψηλά στο στήθος του και κυλάει προς τα πλευρά. Η δεύτερη ακολουθεί αμέσως, πιο πηχτή, γεμίζει τον αφαλό. Τρίτη, τέταρτη – σπασμωδικές, το κορμί του τρέμει ολόκληρο, οι μηροί σφίγγονται, τα δάχτυλα των ποδιών γυρνάνε, οι κοιλιακοί παλλονται. Πέμπτη ριπή πιο αδύναμη αλλά ακόμα δυνατή, στάζει πάνω στην κοιλιά. Έκτη – μικρότερη, αλλά τον κάνει να βογκήξει βαθιά, σαν να βγάζει όλη την ένταση της εβδομάδας.
Μένει ακίνητος για 20-30 δευτερόλεπτα, η αναπνοή του κοφτή, το στήθος ανεβοκατεβαίνει. Ο πούτσος του ακόμα σκληρός, σιγά-σιγά μαλακώνει μέσα στο χέρι μου, τελευταίες σταγόνες κυλάνε.
«Ρε φίλε… δεν έχω ξαναχύσει έτσι… ποτέ,» ψιθυρίζει με χαμόγελο εξαντλημένο αλλά ευτυχισμένο.
Τον σκουπίζω απαλά με ζεστή πετσέτα, τον αφήνω να μείνει ξαπλωμένος όσο θέλει.
Όταν σηκώνεται, τα πόδια του είναι μαλακά, το βήμα ανάλαφρο.
«Αύριο πάλι;» ρωτάει στην πόρτα.
«Όποτε θες.»
Έφυγε σαν να είχε βγάλει 20 κιλά από πάνω του.
Δευτέρα – Κυριακή
10:00 - 23:00
Περιορισμένα ραντεβού
☎ 99 020017
(μόνο WhatsApp)
──────────────────
Πρωτόκολλο Απόλυτης Εχεμύθειας & Διακριτικότητας
(ίδιοι κανόνες όπως πάντα – τίποτα δεν αλλάζει)
Σας περιμένω.
Chris
