Η Λεμεσός εκείνο το Σάββατο πρωί ήταν σαν παγωμένη αγκαλιά: ουρανός βαθύ γκρι, ψιλόβροχο που έπεφτε ασταμάτητα, υγρασία που σου έμπαινε στα κόκαλα και κρύο που σε έκανε να τρέμεις ακόμα και μέσα στο αυτοκίνητο. Είχα έρθει κατευθείαν από το γραφείο – τριανταπεντάρης, ψηλός, με κοιλιακούς που είχαν αρχίσει να μαλακώνουν από τις ώρες μπροστά στην οθόνη. Το κουστούμι μου ήταν μουσκεμένο, η γραβάτα λυμένη, και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να ξεφύγω από την πίεση της εβδομάδας.
Χτύπησα το κουδούνι. Άνοιξες εσύ, Chris. Ίδιος όπως πάντα: ψηλός, λεπτός σάν λάμπα, με εκείνο το ήρεμο, σίγουρο χαμόγελο που έκανε τα γόνατά μου να λυγίζουν πριν καν ξεκινήσει τίποτα. Φορούσες τήν άσπρη στολή σού πού έμοιαζες σάν γιατρός και αυτό με άναβε περισσότερο.
«Καλώς ήρθες, Άλεξ,» είπες με ήρεμη φωνή, παίρνοντας το μπουφάν μου. «Έχεις ανάγκη να χαλαρώσεις σήμερα, βλέπω.»
Μπήκα μέσα. Η ζεστασιά με χτύπησε σαν κύμα. Μυρωδιά ζεστού λαδιού καρύδας, χαμηλό μπλε φως, απαλή μουσική που έμοιαζε με παλμό. Ξεντύθηκα γρήγορα, ντροπαλός στην αρχή, αλλά το βλέμμα σου πάνω μου ήταν ήδη πεινασμένο. Ξάπλωσα μπρούμυτα, εντελώς γυμνός – χωρίς πετσέτα αυτή τη φορά. Είχες πει στο μήνυμα: «Σήμερα θέλω να σε νιώσω ολόκληρο.»
Ξεκίνησες από τους ώμους. Τα χέρια σου, ζεστά και δυνατά, βούτηξαν στο λάδι και πίεσαν βαθιά, σαν να έλιωνες κάθε κόμπο που κουβαλούσα. Κατέβηκες αργά στην πλάτη, μεγάλες, αισθησιακές διαδρομές μέχρι τη μέση. Κάθε φορά που έφτανες στους γλουτούς, τα δάχτυλά σου χώνονταν λίγο πιο μέσα, ανοίγοντας απαλά, χαϊδεύοντας το δέρμα γύρω από τον κώλο μου. Ένιωθα ήδη τον πούτσο μου να σκληραίνει κάτω από την κοιλιά μου, πατώντας πάνω στο σεντόνι.
«Γυρνάς;» ρώτησες, και η φωνή σου ήταν πιο βαριά τώρα.
Γύρισα. Ο πούτσος μου πετάχτηκε όρθιος αμέσως – χοντρός, φλεβιασμένος, με την κορυφή ήδη υγρή. Δεν είπες τίποτα. Απλά χαμογέλασες και έριξες κι άλλο λάδι στις παλάμες σου.
Άρχισες από το στήθος. Δάχτυλα που γλιστρούσαν πάνω στις θηλές μου, τις έπιαναν, τις τράβαγαν ελαφρά, τις έστριβαν μέχρι να βγάλω έναν πνιχτό στεναγμό. Κοιλιά: αργές, κυκλικές κινήσεις που κατέβαιναν όλο και πιο κάτω. Τα δάχτυλά σου άγγιξαν τη βάση του πούτσου μου, τον σήκωσαν λίγο, τον ζύμωσαν απαλά. Μετά κατέβηκες στα αρχίδια – τα πήρες ολόκληρα στην παλάμη σου, τα μασάζαες, τα τράβαγες ελαφρά προς τα κάτω, ενώ ο αντίχειράς σου πίεζε ακριβώς πίσω από αυτά, στο περίνεο.
«Χριστέ μου, Chris…» ψιθύρισα, σφίγγοντας τα σεντόνια.
«Σσσς… άσε με να σε κάνω να λιώσεις,» μουρμούρισες και έσκυψες.
Η γλώσσα σου άγγιξε πρώτα τα αρχίδια. Τα γλείφεις αργά, τα ρουφάς ένα-ένα μέσα στο στόμα σου, ζεστά, υγρά, ενώ το χέρι σου ανέβαινε-κατέβαινε στον πούτσο μου με σταθερό, σφιχτό ρυθμό. Μετά ανέβηκες. Γλώσσα από τη βάση μέχρι την κορυφή, κυκλικά γύρω από το κεφάλι, γλείφοντας την προεκσπερμάτιση που έτρεχε άφθονη. Τα χείλη σου άνοιξαν και με κατάπιες – αργά, πολύ αργά, μέχρι που η μύτη σου ακούμπησε τα μαλλιά μου και ο πούτσος μου ήταν ολόκληρος μέσα στον λαιμό σου.
Βγήκε ένας υγρός, βρόμικος ήχος. Άρχισες να ανεβοκατεβαίνεις γρήγορα, ρουφώντας δυνατά, η γλώσσα σου να πιέζει τη φλέβα από κάτω. Με το ένα χέρι έπαιζες τα αρχίδια μου, με το άλλο έβαλες δύο δάχτυλα μέσα στον κώλο μου – λιπασμένα, αργά στην αρχή, μετά πιο βαθιά, βρίσκοντας αμέσως τον προστάτη και πιέζοντάς τον ρυθμικά.
«Γαμώτο… εκεί… θα σκάσω…»
Δεν σταμάτησες. Το στόμα σου δούλευε πιο γρήγορα, τα δάχτυλά σου έμπαιναν-έβγαιναν, ο προστάτης μου πάλλονταν. Ένιωσα την κορύφωση να έρχεται σαν τσουνάμι.
«Chris… θα τελειώσω… μέσα στο στόμα σου…»
«Δώσ’ μου τα πάντα, μωρό μου,» είπες με τον πούτσο ακόμα μέσα σου.
Εξερράγη. Το πρώτο πίδακα καυτό και παχύ κατευθείαν στον λαιμό σου. Το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο – ασταμάτητα, τόσο πολύ που ξεχείλισε από τα χείλη σου και έτρεξε στο πιγούνι σου. Κατάπιες ό,τι μπόρεσες, ρουφώντας ακόμα, στύβοντας με τα χείλη μέχρι την τελευταία σταγόνα. Το σώμα μου τρεμόπαιζε ολόκληρο.
Με άφησες να ηρεμήσω. Μετά ζεστή πετσέτα, απαλά σκούπισμα, καί άρχισες απαλό μασάζ να χαλαρώσω στο στήθος μου.
«Καλύτερα;» ρώτησες, σκουπίζοντας το σπέρμα από τα χείλη σου με τη γλώσσα.
«Είσαι ο διάολος με μορφή αγγέλου,» ψιθύρισα, ακόμα λαχανιασμένος.
Όταν έφυγα, η βροχή της Λεμεσού εξακολουθούσε να πέφτει, αλλά εγώ έκαιγα από μέσα. Πλήρωσα διπλάσια από ό,τι είχαμε συμφωνήσει. Δεν έφτανε.
«Επόμενο Σάββατο;» ρώτησες στην πόρτα, με εκείνο το πονηρό χαμόγελο.
«Και την Παρασκευή. Και την Κυριακή,» απάντησα.
Και ήξερα ότι θα γύριζα. Γιατί ο Chris δεν κάνει απλά μασάζ.
Κάνει τον χειμώνα καλοκαίρι.
