Ο Κωστής από την Πάφο ήρτεν σήμερα μόνο για πιππάν – τίποτε άλλο, τζιαι εξεζούμισα τον μέχρι να μείνει σαν άδειο σακκούλι.
Ήρτεν ακριβώς στις 7 το απόγευμα, με το φθαρμένο τζιν τζιαι το μαύρο μπλουζάκι που μύριζεν ακόμα σκόνη από τα μαντριά. «Ρε Chris, σήμερα μόνο πιππάν θέλω... εν έχω χρόνο για παραπάνω», μου λέει με φωνή βαριά, σαν να 'ναι κουρασμένος αλλά πεινασμένος ταυτόχρονα. Τα μάθκια του γεμάτα εκείνη την ίδια πείνα που 'χε τζιαι την πρώτη φορά.
Μπαίνει μέσα, βγάλλει τα ρούχα του γρήγορα, μένει γυμνός χωρίς να περιμένει πετσέτα. Ο πούτσος του ήδη μισοσκληρός, χοντρός τζιαι βαρύς, κρέμεται μπροστά σαν ώριμο σύκο. Τα αρχίδια τριχωτά τζιαι βαριά, σαν να κουβαλούν όλη την κούραση της μέρας.
Τον βάζω να ξαπλώσει ανάσκελα, χωρίς λάδι αυτή τη φορά – μόνο τα χείλη μου τζιαι η γλώσσα. Σκύβω αμέσως, παίρνω την κορυφή στο στόμα μου απαλά στην αρχή, γλείφω κυκλικά γύρω-γύρω, νιώθω τη γεύση του ιδρώτα τζιαι του προ-σπέρματος που 'χει μαζευτεί. Βογκάει αμέσως, «άααα... ναι ρε... πιππάν μόνο...».
Κατεβαίνω πιο βαθιά, τον παίρνω μέχρι τον λαιμό, ρουφώ με δύναμη, η γλώσσα μου χορεύει από κάτω, γυρίζει γύρω από τις φλέβες. Το χέρι μου πιάνει τη βάση, σφίγγει ελαφρά τζιαι ανεβοκατεβαίνει μαζί με το στόμα. Τα αρχίδια του τα ζυμώνω απαλά με το άλλο χέρι, τα τραβά ελαφρά προς τα κάτω για να νιώθει πιο έντονα.
«Πιππάν... πιππάν δυνατά...», γρυλίζει, τζιαι το χέρι του πιάνει το κεφάλι μου, πιέζει απαλά αλλά σταθερά, γαμάει το στόμα μου αργά στην αρχή, μετά πιο γρήγορα. Νιώθω τον πούτσο του να φουσκώνει μέσα μου, να παλλεται, να γίνεται πέτρα.
Δεν κράτησε πολύ – εν είχεν υπομονή σήμερα. Τα αρχίδια σφίγγονται, ο πούτσος φουσκώνει ακόμα πιο πολύ, τζιαι τότε ξεσπά. «Έρχουμαι... πιες το ούλλον...», βογκάει δυνατά. Καυτό σπέρμα γεμίζει το στόμα μου, πηχτό, πολύ, το ένα σπασμό μετά το άλλο. Καταπίνω λαίμαργα, ρουφώ δυνατά, μαζεύω κάθε σταγόνα, μέχρι να μείνει μόνο ένα ελαφρύ τρέμουλο στα πόδια του.
Τον αφήνω να μαλακώσει αργά μέσα στο στόμα μου, γλείφω την κορυφή καθαρά, μαζεύω την τελευταία πέρλα. Μένει ξαπλωμένος, λαχανιασμένος, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης.
«Γαμώ το ρε... εξεζούμισες με εντελώς... εν έμεινε τίποτε», λέει μετά από λίγο, ακόμα με την ανάσα κομμένη.
Του χαμογελώ, σκουπίζω τα χείλη μου.
«Μόνο πιππάν ήθελες, ρε Κωστή... τζιαι πιππάν σου 'δωκα. Ό,τι ήθελες, Λεβέντη μου.»
Ξέρει ότι εν να ξανάρτει – ίσως αύριο, ίσως μεθαύριο. Τα μαντριά εν θα τον αφήσουν να ξεχαστεί εύκολα.
☎ 95 168 666
(WhatsApp – Μήνυμα – Κλήση)
Chris
(Η εχεμύθεια αδιαπραγμάτευτη, πάντα)
